Emmanuelle Audre literatura

Fragment do mojej kolejnej książki „Moja Muza”.

Fragment został napisany 11 stycznia 2026 roku w niedzielę, jak tylko wstałam. Pokazuję urywek, nad którym będę jeszcze pracować i rozbudowywać go.

W skład tej książki wejdą też wiersze, które dotyczą mojej muzy i świetnie oddadzą miłosno-sensualno-mroczno-kompulsywno-obsesyjny charakter mojej książki.

Na "okładce" opowiadania miałam 26 lat.

*

Moja cudowna Muzo… Czy nie widzisz, że umieram? Czy nie rozumiesz, że bez Ciebie nie jestem już w stanie żyć? Czy nie czujesz, tego, co ja czuję?

Moja piękna Muzo… Twoje piękno sprawia, że zamieram w bezruchu… I zamieram też w bezruchu dlatego, że nie ma Ciebie przy mnie.

„Red car. Mountain air, but it's stuffy here, I’m not there.
Silver ring, so dark hair, but mi amor, can't live anymore.”

Nagle w radio usłyszałam fragment tej piosenki.

Powiedz mi, gdzie byłeś wtedy, kiedy Cię potrzebowałam? Powiedz mi, dlaczego porzuciłeś mnie tamtej nocy?

Leżałam wówczas w perłowej pościeli i czerwonej satynowej piżamie z koronką, a Ty byłeś obok i przytulałeś mnie do siebie po tej upojnej nocy.

Wstałam i nastawiłam kawę w ekspresie, dla mnie z mlekiem, dla Ciebie bez, wiedziałam, że nie lubisz mleka.

Ty też wstałeś i przez pół dnia na moje szczęście nie zakładałeś koszulki z tym tandetnym napisem „pretty”. Tandetnym, bo oboje wiedzieliśmy, że jesteś pretty, więc nie musiałeś już tego podkreślać. A ja założyłam ciepły sweter.

Nie było nam zimno, gdyż kaflowy piec grzał, a ogień wesoło skakał w kominku, tak jakby chciał nam obu dodać nieco dobrego humoru.

Który i tak mieliśmy. Który i tak mieliśmy, ponieważ ja kochałam Ciebie, a Ty kochałeś mnie. Ponieważ oboje wiedzieliśmy, że nic nie jest w stanie przerwać naszej więzi, nic nie jest w stanie jej zniszczyć, jedynie my sami byliśmy w stanie ją zaburzyć.

I robiliśmy to, robiliśmy to bezustannie. Po to, aby potem na nowo wracać do siebie i kochać się bezustannie.

Ale po tamtej nocy nagle zniknąłeś. Zostawiłeś mnie, rozdartą wewnętrznie i przygnębioną. Kawa przestała mi smakować, a jedynymi emocjami, które stały się tak natarczywe i tak obecne były ciągła tęsknota i ból.

Wiedziałam że wrócisz, wiedziałam, że znów pewnego dnia wrócisz do mnie, lecz nie wiedziałam kiedy.

Wiedziałam, że znów zatopię się w Twoich ramionach, znów poczuję Twoje ciepło i smak Twoich ust w moich ustach, ale że to może nie nadejść szybko.

Dlaczego mi to robisz? - zapytałam wówczas Ciebie na głos, siedząc przy stole z kolejną filiżanką herbaty.

Dlaczego ja to robię samej sobie?


Fragment z książki Emmanuelle Audre „Moja Muza”, 11/01/2026

Prawa autorskie zastrzeżone.


*


An excerpt from my next book, "My Muse."

This excerpt was written on Sunday, January 11th 2026, as soon as I woke up. I'm showing a snippet that I'll be working on and expanding on later.

The book will also include poems that relate to my muse and they will perfectly capture the amorous, sensual, dark, compulsive, and obsessive nature of my book.

In the cover of the story I was 26 years old.

*

My wonderful Muse... Can't you see I'm dying? Don't you understand that without you I can no longer live? Don't you feel what I feel?

My beautiful Muse... Your beauty makes me freeze... And I freeze because you're not with me.

„Red car. Mountain air, but it's stuffy here, I’m not there.
Silver ring, so dark hair, but mi amor, can't live anymore.”

Suddenly I heard a fragment of this song on the radio.

Tell me, where were you when I needed you? Tell me, why did you abandon me that night?

I lay there in pearl sheets and red satin pajamas with lace, and you were there, holding me close after that luscious night.

I got up and put on some coffee in the coffee machine, with milk for me, without for you. I knew you didn't like milk.

You got up too, and for half the day, to my luck, you didn't wear a T-shirt with that tacky "pretty" slogan. Tacky because we both knew you were pretty, so you didn't have to emphasize it anymore. And I put on a warm sweater.

We weren't cold, because the tiled stove was warming, and the fire was roaring merrily in the fireplace, as if to add a little good cheer to both of us.

Which we had anyway. Which we had anyway, because I loved you, and you loved me. Because we both knew that nothing could break our bond, nothing could destroy it; only we ourselves could disrupt it.

And we did it, we did it constantly. Only to return to each other and love each other again and again.

But after that night, you suddenly disappeared. You left me torn apart and depressed. Coffee stopped tasting good, and the only emotions that became so persistent and so present were constant longing and pain.

I knew you'd come back, I knew you'd come back to me one day, but I didn't know when.

I knew I would sink into your arms again, feel your warmth and the taste of your lips on mine, but that it might not come soon.

Why are you doing this to me? I asked you aloud, sitting at the table with another cup of tea.

Why am I doing this to myself?


Excerpt from Emmanuelle Audre's book "My Muse," 11/01/2026

Copyright reserved.