Poniżej prezentuję fragment mojej książki, który powstał w grudniu 2008 roku, kiedy to byłam na 5 roku moich studiów teatrologicznych. Ta książka nigdy nie została opracowana.
W tamtym czasie byłam skupiona na pisaniu pracy naukowych, w tym pracy magisterskiej. I mimo iż od dzieciństwa piszę poezję, a także opowiadania i dramaty od czasów nastoletnich, nie miałam wówczas metody pisania poetyckich książek. Wynalazłam ją w 2014 roku, kiedy to zaczęła powstawać moja pierwsza książka „Spektakl w Modernistycznym”, dość hybrydyczna, ale lubię ten jej impresyjny charakter.
Ta moja niedokończona książka opowiada o spotkaniu pewnej dziewczyny z pewnym malarzem. Dziewczyna ta pozuje do aktu dla niego. Ów mężczyzna szybko staje się miłosną obsesją w jej głowie.
Książka ta jest na ten moment jedynie zbiorem przypadkowych fragmentów bez żadnego planu, pisanych raz w pierwszej, raz w trzeciej osobie. Nie wiem, czy kiedykolwiek ją napiszę, gdyż należało by zacząć od dobrego planu, wiele tu przekształcać, dopisywać. Zdecydować, w której osobie to pisać.
Wolę aktualne projekty, związane z nowymi pomysłami, odczuciami i obserwacjami świata.
Na ten moment prezentuję NIEEDYTOWANY fragment tej książki. Należy zauważyć, że mimo iż ostatnio publikuję fragmenty związane z miłością, moja twórczość nie obraca się jedynie wokół miłości i sensualności, lecz na równi traktuje tematy takie jak: miłość, sztuka, szaleństwo, Bóg, egzystencja ludzka, filozofia. Te tematy przeplatają się i wzajemnie uzupełniają się w mojej twórczości.
*
Rynek. Znowu go zobaczyłam. Czerwona kurtka z szarym nadrukiem u góry, czarne spodnie, jasnobrązowe buty, czerwony plecak. Chudy, wysoki, długie nogi, ciemne włosy. W ciągu tygodniu widziałam już takich ze 20stu, zresztą za każdym razem, kiedy przejeżdżam przez miasto i widzę czerwoną kurtkę coś we mnie podrywa się. Zbyt gwałtownie, emocjonalnie. Muszę to zlikwidować, bo się wykończę. Znam to już zbyt dobrze, to nie może tak działać, a jednak tak działa zazwyczaj. Jeśli jednak wejdę w głąb siebie i poznam - jak dobry psychiatra - naturę obsesji - pokonam ją.
A natura obsesji miłosnej jest następująca: podmiotowi obserwującemu inny podmiot wydaje się, że obserwowany jest jedynym możliwym istniejącym w otaczającej go przestrzeni. W rzeczywistości jest jednym z wielu, wielu istniejących, częściowo mu podobnych, częściowo różniących się od niego. Podmiot obserwujący jednak nie rozumie tego, działa emocjonalnie, próbuje się czegoś uchwycić, ucieka od świadomości. Powinien rozpuścić w sobie tę obsesję. Dlaczego przedmiot, który go ściga znaczy dla niego? Dlaczego właśnie ten obiekt miałby być ważny? Co jest w nim tak ważnego, gdy wokół niego jest jeszcze wiele, wiele innych być może również ważnych i dobrych dla niego obiektów?
To jakby położyć na stole pomarańcze, a później uczepić się drugiej od prawej, z tych dziesięciu które się przyniosło i zapamiętać tylko jej kształt i tylko jej kształtu wszędzie szukać... Czynność z punktu widzenia obiektywnej świadomości zupełnie bezsensowna, irracjonalna i idiotyczna, chociaż Francesco Petrarka miałby zapewne wiele do powiedzenia na ten temat.
A jednak! Nie mogę się uwolnić. To jego widziałam w kafejce internetowej. Specjalnie tam za nim poszłam. Spróbować, zaryzykować, zobaczyć, sprowokować, postawić wiele na jedną kartę. Głupota? Być może, ale co do stracenia? ...
I trochę tej gry twarzy, i patrzył na mnie? Ja spojrzałam dwa razy... Śpieszyłam się. Nie powiedział mi nic. Byłam podniecona. Tez nie powiedziałam nic. Chciałam powiedzieć coś, choćby Cześć, Dzień dobry, ale zmroził mnie tym dystansem i poczułam się naprawdę odepchnięta.
Emmanuelle Audre, fragment książki „Malarz” (tytuł roboczy), grudzień 2008
Prawa autorskie do tekstu zastrzeżone.
*
Below, I present an excerpt from a book I began in December 2008, during my fifth year of theatre studies. That book was never fully developed.
At the time, I was focused on academic writing, including my master's thesis. Although I had been writing poetry since childhood—and short stories and plays since my teenage years—I lacked a specific method for crafting a book of poetry back then. I discovered such a method in 2014, when I began work on my first book, „Spektakl w Modernistycznym” ("Performance at the Modernist"); it is a rather hybrid work, yet I appreciate its impressionistic quality.
This unfinished book tells the story of a young woman’s encounter with a painter. She poses for a nude study, and the man quickly becomes the object of a romantic obsession in her mind.
As it stands, the book is merely a collection of random fragments written without a plan, alternating between first- and third-person perspectives. I do not know if I will ever complete it, as doing so would require a solid outline, extensive rewriting and additions, and a decision regarding the narrative voice.
I prefer my current projects, which are driven by new ideas, sensations, and observations of the world.
For now, I am sharing an UNEDITED excerpt from the book. It is worth noting that, although I have recently been publishing pieces centered on love, my work does not revolve solely around romance and sensuality; it treats themes such as love, art, madness, God, human existence, and philosophy with equal importance. These subjects intertwine and complement one another throughout my writing.
*
The market square. I saw him again. A red jacket with a grey print on the upper part, black trousers, light brown shoes, a red backpack. Tall and thin, long legs, dark hair. I’ve seen about twenty guys like that this week alone; in fact, every time I drive through the city and spot a red jacket, something stirs inside me. Too violently, too emotionally. I have to put a stop to this, or it will destroy me. I know this feeling all too well—it shouldn't work this way, yet usually, it does. But if I look deep within myself and—like a good psychiatrist—understand the nature of the obsession, I will overcome it.
And the nature of romantic obsession is this: to the subject observing another, the person being watched seems to be the only one of their kind in the surrounding space. In reality, they are just one of many—many others who exist, some similar, some different. Yet the observer fails to grasp this; they act emotionally, grasping at straws, fleeing from awareness. They ought to dissolve this obsession within themselves. Why does this figure—this person who haunts their thoughts—matter so much? Why should *this* particular object be the important one? What is so significant about them when there are so many other people around—people who might be just as important and just as good for the observer?
It is like placing oranges on a table, then fixating on the second one from the right—out of the ten you brought—and memorizing only its shape, only to search for that specific shape everywhere else... An act that, from the standpoint of objective awareness, is utterly senseless, irrational, and idiotic—though Francesco Petrarch would likely have a great deal to say on the subject.
And yet! I cannot break free. He was the one I saw at the internet café. I’d gone there specifically to find him. To give it a try, take a risk, see what would happen, provoke a reaction—to put everything on the line. Foolish? Perhaps, but what did I have to lose? ...
There was that bit of eye contact—he was looking at me, wasn't he? I glanced back twice... I was in a rush. He didn't say a word. I was excited. I didn't say anything either. I wanted to say something—even just "Hi" or "Good morning"—but his aloofness froze me, and I felt truly rebuffed.
Emmanuelle Audre, excerpt from the book "The Painter" (working title), December 2008
Copyright to the texts reserved.